ARZU'nun Köşesi,
Beni dışarıdan izleyen biri muhtemelen "Ne kadar az konuşuyor, ne kadar mesafeli." diye düşünür. Haklılar da belki. Günlük hayatta öyle seri, şakır şakır konuşabilen biri hiçbir zaman olmadım. Kafamın içindeki o yoğun fırtınayı dışarıya dökmeye kalksam, kelimeler bacaklarımda dolanır, düğümlenir kalır. O yüzden kısa ve öz keserim cümleleri; bazen tek bir kelimeyle, bazen sadece derin bir bakışla geçiştiririm.
Ama kimse bilmez ki o suskunluğumun arkasında koca bir dünya, inleten bir hassasiyet vardır.
Ben dışarıdan az konuşan, belki de biraz içine kapanık görünen o insanım; ama işin aslı hiç de öyle değil. Olayları, sözleri, bir bakışı ya da geçip giden bir anı ben sadece zihnimde yaşamam, iliklerime kadar hissederim. Birinin en ufak hüznü, o kişi henüz farkına varmadan benim göğsüme oturur. Sokakta yürürken kırık bir dal, cam kenarında mahzun duran bir kedi, uzaktan duyulan bir melodi... Ruhum bütün bunları bir sünger gibi çeker.
Karşımdaki insan sevinçten havalara uçtuğunda, belki yüzümde büyük gülümsemeler göremezsiniz ama içimde yer yerinden oynar; onun mutluluğunu kendi tenimde, kendi damarlarımda duyarım. Aynı şekilde, birinin acısı söz konusu olduğunda da öyle. Karşımdaki kişi tek bir cümle kurmasa bile ben onun omzundaki o çöküntüyü, sesindeki çatlağı hissederim. Ve onunla birlikte üzülürüm, öyle derin ve sessiz bir yasla üzülürüm ki bunu kelimelere dökmem imkânsızdır.
Zaten şiirler de tam bu yüzden var galiba. Konuşamadıklarım, dilimin ucuna gelip de yutkunduklarım, boğazımda düğümlenenler kâğıda dökülür. İnsanlar zanneder ki sessiz olanın hissi de azdır. Oysa sessizlik, en gürültülü fırtınaların koptuğu yerdir.
Ben hayatı ve insanları lafla değil, hisle kucaklıyorum. Belki hızlı konuşamıyorum, belki cümlelerim kısa; ama kalbimde taşıdığım yük ve sevgi, inanın dünyaya fazla bile gelir.
Belki az konuşurum, belki kısa keserim; ama bilirim ki derin nehirler her zaman sessiz akar.
Arzu BAL
Araştırma Görevlisi, Yazar, Şair