ÜSTAT AHMET’in Köşesi
SONBAHAR
Yaprak düşer, sessizce süzülür dalından,
Bir veda gibi, usul usul toprağa.
Rüzgâr anlatır geçen yazın masalından,
Hüzün karışır akşamın ayazına.
Sokaklar ıslak, kaldırımlar yalnız,
Birer birer söner uzak ışıklar.
İçimde bir sızı, adı konmaz, zamansız,
Geçmişten kalma eski bir anı gibi yakar.
Sararmış bir fotoğraf gibi her köşe,
Kimler gitti, kimler kaldı, bilinmez.
Kalbimde saklı, söylenmemiş bir neşe,
Sonbahar geldi, ilkbahara kaldı keşkelerimle...
Ama bilirim, her dökülen yaprakta,
Yeni bir baharın sözü var gizli.
Bu hüznün bile en derin anında,
Hayat yeniden başlar, sessiz ve nazlı.
Ahmet Er
Yazar – Şair