ARZU'nun Köşesi, Unutmanın Konforu ve Mezarın Başındaki Hakikat ​Çocukken ölümden uzak büyütülmüştük biz. Hayatın doğal bir akışı, ta en başından kabullenilmesi gereken bir parçası olarak öğretilmemişti; aksine sessizce geçiştirilen, adını anmaktan imtina edilen bir konuydu. Cenazelere gitmezdik. Ölüm, sanki kapımızın hiç çalmayacağı, çok uzaklarda, başka insanların başına gelen soyut bir olay gibi dururdu. ​Oysa zamanla, hayatın o telaşlı yollarında yürürken, o soğuk yüzü ansızın ensemizde hissediveriyoruz. ​Geçtiğimiz günlerde bir yakınımın cenazesindeydim. Ortalık kalabalık değildi; birkaç insan, sessizce son görevlerini yerine getirmek için toplanmıştı. Etrafıma bakarken, merhume 20 yıldır görmediğim biriydi; içimden “Acaba bizi gördü mü, hissetti mi?” diye geçirdim. İnanışımız ve ruhun o öte yakadaki duruluğu bize söylüyor ki, orada perdeler kalkar. Dünyanın o kalın gözlükleri çıkarılır; kimin nereden geldiği, kalpten kopan o sessiz veda, kelimelere gerek kalmadan hissedilir. 20 yılın ya da mesafelerin o âlemde hiçbir hükmü yoktur. ​Ama asıl sarsıcı olan, o sessizliğin ortasında insanın kendi hayatıyla yüzleşmesi. ​Arapça’da insanın kökeni olan kelimenin "unutmak" ile aynı kökten gelmesi ne acı bir hakikat: İnsan, unutan demektir. Hayat bizi öyle bir oyalıyor ki; daha fazla yol kat ederken gerideki köklerimizi, nereden gelip nereye gittiğimizi unutuyoruz. Sanki bu dünya bize kalacakmış, kapımız o soğuk rüzgarla hiç çalınmayacakmış gibi hırslara kapılıyor, kalpler kırıyor, bağları koparıyoruz. Sanki ölümsüzlük armışı gibi benlik nefsiyle yaşayıp gidiyoruz. ​Etrafıma baktığımda sadece insanlara değil, var olan her canlıya karşı içimde tarifsiz bir sızı ve merhamet hissediyorum. Onların da duyguları var; acıyı, yalnızlığı, korkuyu biliyorlar ve bir şeyler anlatmaya çalışıyorlar. Hepimiz öleceğimizi bildiğimiz halde, bilmemezlikten gelerek aynı koşturmacaya devam ediyoruz. Neden böyleyiz? Neden uyanamıyoruz? ​Belki de bu yüzden, rüya aleminde kaybolup gitmemek adına ara sıra o mezar kazılan yerlere, o beyaz kefenin ve çukurun başına gitmeye ihtiyacımız var. Toprağın o serin sessizliği, insanın kulağına en gerçek cümleyi fısıldıyor: Yeni hayatın, asıl başladığın yerdesin. ​Hayatın gürültüsü içinde kaybolsak da, içimizdeki o sızıyı, vicdanı ve merhameti kaybetmemek dileğiyle...   Arzu BAL Araştırma Görevlisi | Yazar | Şair